کرکسی است که

کر/کسی است که دور لاشه ی من می چرخد

کاشکی , یکبادگی , نادانی شدمی تا از خود خلاصی یافتمی

"عین القضات "

بعد از مدتها آمده ای که بگویی ، من هستم شاید این مضحک ترین شکل

بودن باشد ، بعد از مدتها آمده ای که بگویی من زندگی می کنم همین طور

که توی خیابان راه می روی به آدمها نگاه می کنی و به سادگی اتفاق

می افتی ، شاید این مضحک ترین شکل زندگی باشد.

کتاب استکانی کنار بعد از ظهر چاپ شد

اما نه به راحتی

به سختی خوردن یک لیوان آب برای کسی که

استخوانی در گلویش گیر کرده باشد

چطور می توانی بنویسی وبلند بلند فکر کنی در حالی که هیچ چیز برایت

مهم نباشد در حالی که زندگی جریان طبیعی خود را داشته باشد در حالی

که چون گل ولای ته رودخانه از چیزی جداشده باشی وبه چیزهایی که

نیست چسبیده باشی در حالی که به فروغ فرخزاد فکر نکنی وقتی که

می گوید:

تا آنجا که بتوانم سعی می کنم ، خود را از این مقیاسها و هدف های مبتذل و

احمقانه کنار بگذارم من به دنیا فکر می کنم هر چند امید دنیایی شدن

خیلی کم وتقریبا صفر است اما خوبی اش این است که آدمها را از این محیط

3×4و این حوض کرمها نجات می دهد و دیگر از این که در مراکز هنری این

مملکت مورد قضاوت قرار گرفته است وبد بختانه رد شده است وحشتی

نخواهد داشت وحتی خنده اش خواهد گرفت ...

هوا را از من بگیر خنده ات را نه!

"پابلو نرودا"

واما کتاب استکانی کنار بعداز ظهر

چو خرما به شیرینی اندوده پوست

چو بازش کنی استخوانی در اوست

" سعدی"

ودر پایان

باید دوباره بعد تو طاقت بیاورم

این شعر را فقط سر ساعت بیاورم

دلشوره های شاخه ی گیلاسم

انگار باد از تو تکانم داد

من فکر می کنم به درختی که

پاییز را دوباره نشانم داد

پاییز عکس کودکی من بود

در لابه لای حسرت بازارم

یک شال مثل خاطره ای غمگین

افتاده روی شانه ی دیوارم

اندوه خیس یخ زده در باغت

شب را دوباره وصله ی گیسم کرد

جایی کنار رود رهایم کن

چتری که نیست بعد تو خیسم کرد

من در مسیر گیج زمستانم

خود را چرا به خانه نیاوردم ؟!

یک جفت کفش گمشده در برفم

حالا چطور پیش تو برگردم

می خواهم از تو بگذرم واین بار

جایی کنار باغ رهایم کن

وقتی تو باغ می شوی وسرسبز

من را به اسم رود صدایم کن

هر شب کنار حادثه ی باران

یک استکان غروب بنوش از من

از شعله ای که توی دلم دارم

تو یک لباس گرم بپوش از من